La Marmotte, 2 juli 2011

Het is 7 juli 2007, bij ongeveer 36 graden begin ik samen met honderden anderen aan de laatste 13 kilometers van La Marmotte. Een te verwaarlozen afstand denk je dan, maar niet als je de weg naar Alpe d’Huez opdraait, dan krijgt die afstand een andere dimensie, dan kan 13 km lang duren, zeer lang. Bij aankomst en ook al even ervoor dacht ik dikwijls, dit nooit meer....

We schrijven 2 juli 2011, 7 u.

Doris en ik staan in het eerste startblok van La Marmotte.

Nooit meer is nog één keer geworden......maar dan wel op de tandem.

Startblok 1 betekent, ongeveer 2000 van de +/- 7000 starters. In geen verte een andere tandem te bespeuren, zouden we echt de enige tandem zijn...?

Vrij veel gefronste wenkbrouwen die ons aanstaren, dat zijn we ondertussen al gewend.

Om 3 over 7 worden we losgelaten, op weg naar de eerste van 4 puisten, Col du Glandon, 21 km, gem. 7 %

De eerste km’s zijn vlak, zelfs licht dalend, dat loopt lekker, alleen warm krijgen we er niet van, maar al snel beginnen we te klimmen, de kou is snel vergeten.

Onze motor’s doseren, da’s de boodschap, op onze kleinste versnelling zoeken we ons ritme, we worden door 99 % van alle “gewone” fietsers voorbijgereden. Klimmen op een tandem gaat nu eenmaal trager, tenzij Contador en Andy Schleck erop zitten misschien.

Na 35 km bereiken we de top, plasje doen, jasje aan en we kunnen aan de niet ongevaarlijke afdaling beginnen. Sinds een paar jaar word deze afdaling geneutraliseerd, dus geen tijdsopname in’t naar beneden rijden, dit wegens al een paar dodelijke ongevallen in het verleden. Beneden staat de bevoorrading van Kortweg, de organisatie met welke we hier zijn, op ons te wachten. Drank en eten bijvullen en dan proberen het juiste groepje te vinden dat ons zonder te veel inspanning naar de de volgende puist, “Col du Télégraphe” brengt. Mooie zonnetje en niet té warm, ideaal Marmotte weer....

De Télégraphe is een gelijkmatige klim van 17 km , 8% gemiddelde stijging. Op de top drinkbussen vol en blazen leeg. Een korte afdaling brengt ons in het dorp Valloire.

Vanaf daar beginnen we aan de Col du Galibier, 18 km, 7% gemiddeld.

De eerste km’s zijn niet heel stijl maar wel steeds zeurend omhoog, niet veel bochten, dus het Bosberg gevoel, je ziet steeds het einde ver voor je uit. Van Plan Lachat draaien we rechts op, hier begint het echt stijlere stuk van nog een 7 km. Hier en daar zie je fietsers te voet, hier begint de uitputtingsslag. Te voet op de Galibier, betekent niet veel goeds voor wat nog komen moet. Boven op de top hebben we iets meer dan 100 km en ongeveer 3500 meter geklommen, nog een 1500 hoogtemeters te gaan, maar eerst een cadeautje van 48 km, de afdaling naar Bourg d’ Oisans. De Col du Lautaret heet deze afdaling, niet technisch, lekker snel, echt voer voor de tandem.

Bijna beneden staat Willy van Kortweg nog met een bevoorrading. We “tanken” vocht en voedsel.

Jammer genoeg heb ik na de mix van gel’s en koeken en andere zoetigheden buikkrampen en moet het hoge gras induiken, gelukkig hebben we faxpapier mee( )

Ik haast me en al snel zijn we terug op weg, op naar de laatste puist van de dag, Alpe d’Huez, 13 km gem. 8 %, al zal die meer aanvoelen als een dikke zweer ipv een puist.

We vormen samen met een 20 tal anderen een klein peletonnetje, waardoor de snelheid behoorlijk hoog blijft zonder te moeten forceren.

Dit jaar is het niet héél warm, we beginnen aan de eerste bocht bij ongeveer 32 graden, wat op dit tijdstip van de dag best als normaal mag gezien worden. Net voor bocht 19, de tweede van de klim voelt Doris dat we “plat” staan achteraan...”’t ni waar hein! ” roep ik, helaas, ‘t is wel waar.

We zoeken de schaduw op en vervangen het bandje zo snel mogelijk, 10 minuutjes later zijn we weer weg.

Het zijn lange km’s, precies langere dan bij ons...;), maar iedereen voor, naast en achter ons voelt ongeveer dezelfde pijn, dat helpt wel....

Na een viertal km, lopen de steilste stukken over in iets minder steile stukken, maar echt makkelijk wordt het nooit.

Net over de top persen we er voor “de meet” nog een laatste minisprintje uit, de chrono staat op 10 u 13 min.

Ik hoopte vooraf stil op 10 u, de lekke band heeft hier een stokje voor gestoken, maar “what the hell” we zijn er zonder brokken geraakt, da’s ‘t enige wat telt. In categorie “tandem” eindigen we op de eerste plaats......al was dat niet heel moeilijk, er waren maar 2 deelnemende tandems...;)

 

 

suitcase
 * Marmotte  Pictures
back to sheep trips
homeKNOPlOGO
 * Marmotte  Pictures