Fietsvakantie 2010 - USA , Colorado-Utah-New Mexico

Dag 1 : maandag 9 aug.

Voor de eerste keer sinds jaren worden we niet door de ouderen maar door de jeugd naar 't station gebracht.

Vlotte rit naar Zavemtem, snelle incheck, alles perfect.

12 u de lucht in, even na 20 u in Washington.

Daar gaat onze hartslag al direct de hoogte in, onze tandem blijkt er niet te zijn te zijn wanneer we de bagage gaan halen. We doen navraag bij United Airlines, onze fiets blijkt in Chicago te zijn op dit moment, van daaruit vliegt hij naar Denver beloven ze ons.

Wanneer we zelf in Denver aankomen direct gaan kijken hoe, waar en wat....tandem land binnen een uurtje of twee.

Da's te lang om te wachten, hotel waar we de eerste nacht slapen is maar tien minuten hier vandaan. Om 22 locale tijd komen we dan terug kijken, gelukkig zien we onze dozen tussen de andere bagage staan. Hartslag terug omlaag....

Na 24 u te hebben gereisd ons bed in

 

Dag 2 : dinsdag 10 aug.

Om 9 u staan we bij Hertz, om onze huurwagen op te halen. Een soort monovolume van Chrysler, als de doos met de tandem erin kan is't ok, en dit blijkt zelf vlot te kunnen, alle zetels achteraan kunnen en de buik van de auto geklapt worden, op 60 sec hebben we net een camionette. Terug naar het hotel om alles in te laden, dan op we naar Denver city, waar we een "tandems only" winkel bezoeken. Vandaar naar het "Pepsi center " , da's op vraag van Anton.

"Pepsi center " is thuisbasis van de NBA basketbalploeg, the Denver Nuggets, hij wil een graag een shirt van die mannen, we zijn hier echt dichtbij en maken dus een ommetje voor "onze kleinen"....

Vandaar rijden we naar Golden, een 35 noordwesten van Denver, hier ontmoeten we Dan en Bev, een koppel dat we leerden kennen via internet, zij rijden ook "de Leadville" per tandem, lotgenoten zeg maar. Na een uurtje of twee is 't meeste wel gezegd, we zijn ervandoor, we moeten trouwens nog 180 km rijden naar Twin Lakes, 30 km onder Leadville is dit. Hier, in dit kleine dorpje logeren we de dagen voor Leadville100 MTB race aanstaande zaterdag, 14 aug. De duisternis valt snel, we zijn doodmoe, maar opeens heel rap weer wakker wanneer we door een sherrif mét zwaailicht aan de kant gezet worden. Wat we zouden misdaan hebben, ik weet het echt niet. Net als in de film blijven we zitten en even later komt de politieagent naar onze wagen, ik had mijn raam al laten zakken...

"mag ik vragen waarom uw lichten niet opstaan" vraagt hij....!

Als't da maar is dacht ik bij mezelf. Ik dacht nochtans dat ze opstonden verontschuldigde ik me, maar met huurwagen etc.... Hij was vriendelijk en begreep de situatie, wijlen terug op weg. Nog zeker 120 km eer we in Twin Lakes gaan zijn, we zien het niet zitten en besluiten om in Fairplay, een plaatsje waar de doorrijden, een hotelletje te zoeken. Moeilijk is dit niet wegens amper keuze

Het duurt niet lang of we liggen onder wol. We zijn zeker nog niet aangepast een het tijdsverschil van acht uur

 

Dag 3 : woensdag 11 aug

 

Even na acht zijn we al onderweg, fris en uitgeslapen, een120 km asfalt ligt voor ons.

We zitten echt in de Rocky's nu, op en af op de brede asfaltbanen, midden in de bossen of door weidse vlaktes.

Al snel zijn we in aan de meren die aan de basis van de naam Twin Lakes liggen.

Het dorpje bestaat uit amper een paar huizen, waarvan ééntje onze verblijfplaats is.

Een kleine b&b, Constance, de vrouw des huizes is een toffe, ze brengt ons naar onze "cabin" een kleine chaletje met uitzicht op het meer.

Op het kleine balkon steek ik de tandem in elkaar.

Alle onderdelen blijken aanwezig én te werken, onze hartslag blijft maar zakken.We gaan een stukje eten, nadien doen we een testritje van een 30 km. Een zevental km hiervandaan passeert de Leadville race, we rijden er heen, om het parcours eens te "smaken". In de verte zien we nog enkele fietsers, het blijken, ze zijn hier me dezelfde bedoeling, even testen voor de race van zaterdag.

 

Dag 4 : donderdag 12 aug

 

Dikke hagelbollen en een fantastisch onweer wekken ons.

Fietsen zit er deze ochtend niet in, we ontbijten samen met de ander fietsers. Martin een Brit van 46 is hier al meer dan een week, gans alleen, Josh , een advocaat uit Atlanta is er ook bij, ook nog een Canadees uit Victoria, wiens naam ik nog niet ken. Ieder vertelt zen verhaal,'t is voor elk van ons de eerste keer. Rond de middag rijden we naar Leadville, om wat inkopen te doen, kwestie van onze frigo wat te vullen. We proberen er iets gezond te eten, maar das niet simpel, een Italiaans restaurant merken we te laat op.

Leadville hééft wel een aparte sfeer, we zien veel fietsers, iedereen is hier voor t zelfde.

De locale fietsenwinkel loopt vol met mensen die nog vanalles nodig hebben voor de grote dag, aanstaande zaterdag. We kopen bij de italiaan nog een paar spaghetti's, is onze chalet hebben we een microgolf, en geen Italiaan in Twin Lakes. Om een uur of vier keren we terug, de zon is ondertussen van de partij, we besluiten van de tandem "te zadelen", en gaan een uurtje rustig fietsen.

De afgelopen twee dagen hebben we amper 50 km gefietst, genoeg om te weten dat onze tandem er klaar voor is.

 

Dag 5 : Vrijdag 13 aug

 

Om negen uur stonden we al aan te schuiven in Leadville, in een veel te lange rij. Tussen acht en tien stond er in het tijdsschema, iedereen kwam na negen uur...1700 deelnemers. Tinker Juarez reed voorbij in volledig Cannondale outfit op een Cannondale Scalpel, helaas te snel om een fotootje te maken, hij moet niet in de rij gaan staan vermoeden we....

 Gelukkig scheen de zon in tegenstelling tot gisteren, een staalblauwe hemel vandaag.

De inschrijving verliep vrij vlot,binnen langs de vookant van de locale sporthal,buiten langs de achterkant.....dan terug aanschuiven langs de voorkan om naar te briefing te gaan. Die werd geleid door Ken Choubler, de "paus" en organisator de Leadville. Een echte Amerikaanse powerspeech die begon met "are you ready....?". 

Dave Wiens, zesvoudig winnaar werd voorgesteld, naast nog wat andere "personalities",over Armstrong en Leipheimer die beiden op de deelnemerslijst stonden, voorlopig geen woord. 

Een uurtje later was ook dit achter de rug, nu naar "bag drop". Hier kunnen we tassen met drank,eten of warme kleding gaan afgeven, die dan morgen op de bevoorrading zal liggen, voor 't geval dat het hondeweer zou worden, op 4000 meter moeten we op alles voorbereid zijn, hier word  tijdens de briefing ook nog eens extra aandacht op gevestigd.

Deze namiddag nog even een uurtje gaan fietsen, rustig peddelen om terug "kalm" te worden...;)

Avondeten met de anderen, iedereen heeft stress, om 20 u gaan we slapen, 4 u staan we op .

 

Dag 6, zaterdag 14 aug

 

Dé Leadville100 mtb race, vandaag is 't zover, dit is de dag waar we al lang naar uitkeken.

De honderd staat voor 100 mile, dus 160 km's zal onder onze wielen passeren, op deze afstand zal er 4000 meter gestegen moeten worden, en dit alles vertrekt op een hoogte van 3000 meter in het historisch dorpje Leadville, met als letterlijk hoogtepunt hoogste, de top van Columbine op bijna 4000 meter. Op deze top, is het gewoon rechtsomkeer terug naar Leadville langs dezelfde route!

Om 5 u staan we al in Leadville, in niet alleen zo blijkt. We hoorden dat het er de gewoonte is om je fiets te gaan neerleggen bij de start en dan nog even warmere oorden op te zoeken in de nabijgelegen cafeetjes, of nog even in de auto te gaan zitten. De grootste reden hiervoor is de lage temperatuur, het is op dit moment 0 graden.

We staan hier in onze winterkleren, dikke handschoenen, schoenovertrekken, regenvest....

Martin, de man uit de UK staat bij ons, we letten om mekaars fiets, terwijl we nog een "stressplasje" gaan doen. Er staan ongeveer 1700 fietsers te wachten op het startschot, dat pas om 6.30 gegeven word. Om 6 u klinkt Elvis door de luidsprekers, we zijn duidelijk in de USA.

Ondertussen staat iedereen bij ze'n fiets en om precies half zeven, het startschot van wat voor de meesten onder ons een lange dag zal worden. We stuiven met honderden de asfaltweg af, die ons naar de vallei brengt, waar het nog kouder is, -2 lees ik af.

Na een paar km begint de eerste klim, hier gaan we van het asfalt af. Het is wringen, om het ideale spoor te vinden én de houden.

Onze hartslag gaat de hoogte in, te hoog eigenlijk maar we kunnen hem niet onder controle, lees "laag" houden, we fietsen op dit moment op 3000 meter, dat heeft er alles mee te maken.

Het gaat stevig bergop, daarna glooiend, soms 's een stuk asfalt, om de stroken onverhard aan elkaar te breien. We klimmen naar de top van de "Powerline", langs de makkelijke kant...;) De afdaling is veel steiler, met diepe kloven, gevormd door regen en wind. Hier moeten we straks terug naar omhoog. Nog maar even aan't dalen en er ligt al een zwaargewonde fietser lang de kant. Niet naar kijken en vooral zelf recht blijven denken we.

Met de tandem is dalen een plezier, met een totaalgewicht van 150 kg, gaan we vlot over de kloven en rotsen. Na 60 km komen we aan de Twin Lakes dam, hier is er een eerste grote bevoorrading, hier gaan onze warme kleren uit en vullen we onze drinkbussen.

Er staat een enorme menigte, supporters, familie etc, op onze tandem worden we luid aangemoedigd, al zijn we geen familie...;)

Even verder begint de kermis.... een klim van 20 km dit ons naar de top van Columbine brengt. Nog maar net zijn we aan de klim begonnen of de leiders in de race komen al naar beneden gevlogen, Levi Leipheimer op kop, JHK tweede, ook Dave Wiens herkennen we, als vierde, nadien is't even wachten, maar het duurt niet lang eer de top 20 voorbijraast.

Stel je voor, wij moeten er nog aan beginnen.....

Meter voor meter stijgen we, en we voelen het ook, hoge hartslag, lage snelheid. Dit is echt afzien, er komt geen einde aan. Er razen ondertussen twee tandems naar beneden, dit zijn zeer snelle tandems zal achteraf blijken....dit is lang voor wij de top zien....De laatste 2 km zijn zeer steil, iedereen gaat van de fiets en moet te voet verder, hier blijven rijden is alleen voor de toppers weggelegd. Bijna boven staat er een zeer strakke wind. Dit is de lastigste klim ooit voor ons, zelden zo naar een top gesnakt. Het is een echte "Bosbergklim", hiermee bedoel ik dat je het einde in de verte wel ziet, maar het komt maar niet echt dichter.

Op de top zijn we echt "choco", er is een bevoorrading, we eten en drinken en zijn blij dat we terug naar beneden mogen. Op deze hoogte fietsen is een echte beproeving, da's 't minste wat je hiervan kan zeggen. Tijdens het dalen zien we nog tientallen, honderden fietsers naar boven klauteren. We komen al snel terug aan de dam bij de twee meren, nu gaat het langs een breed stuk asfalt omhoog, we hebben nu 100 km achter de rug, nog 60 te gaan, het ergste is nog niet voorbij dat komt na 140 km, de ruige afdaling van de Powerline gaan we nu terug moeten overwinnen, maar in de tegenovergestelde richting....de moeilijkste richting dus.

Hier fietste vorig jaar enkel Lance Armstrong naar boven, dit jaar is het enkel Leipheimer plus nog een paar toppers, Dave Wiens, zesvoudig winnaar is dit jaar ook te voet naar boven geklauterd, word ons troostend toegeroepen. Doris is volledig kapot, de tranen rollen even, ikzelf kan me niet herinneren ooit al zo te hebben afgezien op "ne velo"....maar we moéten verder. Deze klim heeft een paar "false summits", zeg maar valse toppen, je denkt dat je'r bent, maar 't is ni waar...,;)

Ondertussen is het al 30 graden warmer dan bij de start, het zweet loopt onze rug af....

Wanneer we boven komen weten we dat we het einde zullen halen, die was "'t ergste" stuk.

Nu de laatste 20 km zijn alles behalve vlak, er komt al snel een klim van 6 km over asfalt, asfalt in een mtb race, da's voor watjes denk je dan, maar hier denkt niémand dat, de vele grimassen die we rond ons zien, verraden het....

Een "eindschot" hebben we niet meer in onze benen, we zijn compleet leeg, op het vlakke halen we met moeite nog 15 per uur, nog nooit de km's zo afgeteld.

Het gevoel dat we beiden hebben, is alsof we amper of veel te weinig getraind hebben om deze race aan te vatten, wat zeker niet het geval is, nooit eerder trainden we meer.

Na 11u 42 minuten zien we de finish, nog een laatste vals plat stuk zien we voor ons, nog een laatste mini-sprintje persen we uit onze benen, alles moét eruit, de menigte die aan de aankomst staat schreeuwt en roept, net alsof wij dat hier gewonnen hebben, die zotte Amerikanen geven ons onze laatste vleugels. We hebben ons doel bereikt, we hebben de Leadville100 uitgereden binnen de "buckle-tijd" van 12 u. Die buckle is een gesp, een" wild west" gesp zeg maar, zonder bijpassende cowboy boots redelijk belachelijk, maar 't kan ons ni schelen, z'e zal toch blinken op onze schouw...;)

Direct na de finish krijgen we de finishers medaille, we beseffen het amper, en worden aangemaand door te schuiven, er komen er nog binnen....ook als winnaars aangemoedigd.

Naast de aankomst, tussen honderden anderen, bekomen we van wat zowat het zwaarste fietstochtje is waar we ooit aan begonnen zijn.

Letterlijk leeg, allebei, ikzelf nog meer dan Doris. Naast het lege gevoel, ook het fiere dat we't gehaald hebben....deze "buckle" pakt niemand ons af !

 

Dag 7 , Zondag 15 aug.

 

Om 8 u terug al in Leadville voor de prijsuitreiking, ze zijn begonnen met de winnaar, en nadien hebben ze alle achthonderd en zoveel finishers afgeroepen en een "buckle" gegeven. Leipheimer 6u17min en wij 11u42' dus we hebben er efkes gezeten. Heb een fotoke met de Levi kunnen versieren, dus ben ni voor niks vroeg opgestaan.

Tegen de noen terug in Twin Lakes, tandem afgewassen e, en afscheid genomen van ons gezelschap. Dan met de huurauto 300 km verder westwaarts naar Grand Junction. Auto afgedropt bij Hertz. Hier slapen we in een kleine b&b

Doodmoe bed in .

 

Dag 8 maandag 16 aug

 

Weeral vroeg op, om acht komt een camionette ons oppikken, we gaan ons laten droppen met de tandem op 70 km van Moab. Van hieruit begint onze fietstocht door de Utah, door de woestijn. Eigenlijk moesten veel vroegen begin te fietsen zijn, t is 10 u eer we op de fiets zitten en al meer dan dertig graden. Eer we in moab aankomen tegen half drie is't al 43 graden. Verassing bij aankomst , Peter de Canadees is ook afgekomen naar moab , hij wist waar we gingen logeren ,want hij had het ons aanbevolen . Hij is hier met zijn Transfalia camionette en is met ons naar het Arches national park gereden. Ook Slickrock trail ( 1 van de meest legendarische mtb trails in de wereld) zijn we gaan bekijken, dat gaan we morgen "doen", al dan niet me de tandem.

 

dag 9 , dinsdag 17 aug

 

Samen met Peter, de Canadees gaan we vandaag Slick Rock trail "doen", das 1 van de meest tot de verbeelding sprekende Mtb routes ter wereld.

Eerst gingen we het niet met de tandem doen, wegens te technisch, te moeilijk zeg maar.

Ik zou een fiets huren voor 1 dag. Doris heeft al een paar dagen een "verschot" in hare rug dus, dat kwam goed uit om een dagje te rusten. Gisteravond was ze op internet toch maar eens gaan googlen naar "tandem+SlickRockTrial" en vond er een website over een koppel die het toch al met een tandem aangedurft had, dus we veranderden van gedacht.

Met een stevige klim verlaten we Moab, en na een paar km zijn we aan de start van het parcours. Slick Rock is een gebied met gladde, afgeronde rotsen,beetje oranje roodachtig van kleurn, 't is net of de natuur heeft ze gemaakt om over te rijden met een fiets of crossmotor. De route is aangeduid met witte stippellijnen. We beginnen aan de "practice loop" (oefenlus), das een lus van twee km, om te wennen zeg maar en om te zien of het te doen is met de tandem. Het valt allemaal beter mee dan gedacht, we geraken overal op en af met de tandem, Peter neemt een paar foto's, SlickRock+tandem is dus geen probleem. Na een paar km's is komen we aan een stukje waar met een korte knik een steil stukje omhoog moeten, bij het "aanzetten", moeten we even inhouden om dan direct al onze kracht op de pedalen te zetten om omhoog te kunnen fietsen, plots hoor ik een krak en trap "in de soep", kom niet meer vooruit, ik dacht even dat ik mijn ketting afgetrokken had, iets wat op een tandem nogal eens gebeurt...

Het bleek erger, er is iets mis in onze Rohloff, onze versnellingsbak zeg maar. 't Is gedaan met fietsen besef ik onmiddellijk. We moeten te voet terug naar de start van het parcours en laten ons de berg afbollen richting hotel. Het is een interne veiligheid in de naaf die kapot gegaan is, deze beveiliging dient om nog meer schade te voorkomen. Ik weet dat op vooral op een tandem+Rohloff naaf dirt risico aanwezig is, dit omdat men met twee paar benen kracht zet, dus verrast ben ik niet echt. 't Was vooral inhouden en nadien vollen bak aanzetten, welk het probleem veroorzaakt heeft.

Ondertussen denken we na, hoe we nu verder moeten. Hiermee ga je zo maar niet naar een gewone fietsenmaker, het moet iemand zijn die Rolhoff dealer, kenner is én de onderdelen heeft om dit te herstellen. Ik bel naar Koen, de invoerder in Belgie, die ik goed ken, hij geeft me een adres hier in Moab, een fietsenwinkel die dealer zou zijn, dat zou super zijn. Wij daar naartoe met het wiel, maar die mannen halen direct hun schouders op, ooit heeft hier een gast gewerkt die ook een Rolhoff had....., maar dat blijkt alles. Dus dat valt tegen. Na wat gezoek op internet en wat rondbellen, blijkt er maar 1 persoon in Noord Amerika te zijn ( stel je voor) die hieraan kan werken, en die zit in Californie....een paar duizend km verder. We zoeken uit hoe we dit kunnen oplossen. Er is maar één oplossing, het achterwiel moét naar ginder, anders zit onze vakantie per fiets erop...

Met UPS ( een soort DHL) kunnen we het wiel opsturen, "overnight"( met het vliegtuig is dit), we moeten hiervoor wel naar Grand Junction, da's een stad 160 km hiervandaan, Peter, die gast is ongelooflijk behulpzaam, rijd er met mij naartoe, daar pakken we het wiel in en regelen het papierwerk, het is nu 16 u, deze nacht vliegt het naar Californie, morgen is het bij Cycle Monkey, da's de naam van de winkel, van de Rohloff specialist. We hebben hem hiervoor eerst opgebeld, hij zou het woensdag ontvangen, direct maken, is niet zo veel werk, en donderdag terugzenden, we zouden het dan vrijdag terug hebbenn, hier in Moab.

Na een fietstocht van amper 10 km fiets stuk, dan 320 km in de auto om het wiel te verzenden, het is een lange rotdag geweest, die hopelijk een happy end zal krijgen.

 

 

dag 10 , woensdag 18 aug

 

Onze Canadese vriend is een extra nacht gebleven, het was te laat gisteren om huiswaarts te vertrekken, het is voor hem 3 dagen rijden, ongeveer 2200 km.

Die gast is echt ni te doen, wat die hier voor ons al gedaan heeft...we kennen hem vandaag precies een week, sinds een paar dagen voor de Leadville, het klikte direct.

Hij is 52 en al op pensioen ( militaire topfunctie gehad), zijn vrouw Peggy, een kinderpsychiater was even overgevlogen naar Leadville vorige week, zij werkt wel nog.

Peter heeft tijd zat én is volledig fietsgek, en help graag mensen....we hebben geluk. Vandaag vertrekt hij wel richting Canada. Rechtover ons hotel is één van de talrijke fietswinkels hier in Moab. Het is hier een echt fietsstadje, met al die mtb routes en Nationale Parken, komen hier duizenden fietsers per jaar. Er zijn ook tientallen evenementen voor fietsers. Alle winkels doen fietsverhuur. Tussen de massa's fietsen vinden we onze "maat" zonder probleem. We fietsen vandaag naar "Dead Horse Point", één van de talrijke natuurfenomenen hier in de streek. Het is een reusachtige kloof, beetje mini Grand Canyon, het ligt in het begin van Canyonlands National Park.

Van in het hotel was het iets te ver, Peter dropt ons met fietsen af een stuk korterbij. Daar nemen we afscheid, hij rijd huiswaarts van hieruit, het is op de weg voor hem. De weg die we nodig hebben is breed, rustig en meestal rechtdoor, wat het wel een nogal saai maakt in't begin. Eens we aankomen aan het "Dead Horse Point" worden we wel beloond hiervoor, wat we zien, kan ik niet in tekst omzetten. we vertoeven er even, nemen foto's en rijden terug langs een mtb pad, dat "Gemeni Bridges" heet.

Een stuk onverhard van 20 km, meestal dalen, met een korte, nijdige klim. Ongeveer in midden zijn de "Bridges" een rotsformatie die weeral de mond doet openvallen.

Hierna dalen we verder, terug naar Moab. Na 75 km komen we terug aan in Moab.

Dat we hier "elk apart" zouden fietsen, was wel het laatste wat we verwacht hadden.

 

 

Dag 11, donderdag 19 aug

 

Vandaag het Flatt Pass mtb trail gaan zoeken, de bedoeling was het de mtb tocht gans uit te rijden maar door de storm gisteren was de ondergrond te plakkerig, niet tof, we zijn gewoon langs de asfaltweg teruggekeerd. Niet veel later, terug in Moab een enorm onweer. Dit zijn de fameuze "summer storms" , kort maar krachtig. Amper 50 gefietst vandaag, we zijn nog steeds niet fris, we brengen onze huurfiets terug, hij word gekeurd op mankementen, maar geen te vinden, alles ok dus. Vroeg in bed, morgen zijn we hier weg, als alles volgens plan verloop tenminste.

 

Dag 12, vrijdag 20 aug

 

Spannende dag, ons wiel komt vandaag terug uit Californie. We ontbijten niet in ons hotel,wegens ongezellig en zeer pover eten. Wanneer we terugkomen, even voor 10 u, nog steeds geen wiel aangekomen, ik check op de UPS site, met mijn tracking nummer, het zou al in Moab zijn ondertussen, om 11 u ga ik aan de lobby even kijken, het is er!!!

Het werd geleverd om 4 minuten na 10, het meisje aan de balie was ons kamernummer vergeten, vandaar dat ze niets laten weten had. We bellen naar de taxi, die ons een eind verder gaat brengen, meer bepaald naar het Mesa Verde national park, waar we logeren vanavond en morgenavond Deze trip zouden we normaal gezien met de fiets gedaan hebben , in twee etappes, maar door onze "panne" was dit niet mogelijk. Kort na de middag arriveren we in het park, de rest van de namiddag zijn we gewoon lui, da's eens iets anders.

 

Dag 13, zaterdag 21 aug

 

Het Mesa Verde park is waar de de overblijfselen van de Anasasi Indianen gevonden werden. Doris heeft hier al boeken over gelezen en is echt geïnteresseerd. We fietsen, terug met onze tandem, naar de sites. Een afdaling van 6 km, brengt ons naar de eerste " view points", we bevinden ons op 2000 meter ni. Die Indianen leefden in uitgeholde rotswand de waar ze hele dorpen in bouwden, een paar plaatsen zijn wel de moeite maar over het algemeen valt het wat tegen. Eigenlijk was' t misschien niet echt de moeite hier een dag aan te spenderen. Tegen de middag zijn we al terug, eten, en na een ouderwets "noenslopke" ne nog ouderwetsere "kaffé" en ti's alweer bijna tijd om te gaan eten.

Niet echt een aanrader, tenzij je een doorwinterde Winnitou fan zou zijn....

 

Dag 14, zondag 22 aug

 

Om 8 u waren we al op weg richting Durango, een 85 km westwaarts.

Na een klim van 7 km en een afdaling van 15 km komen we aan de hoofdweg, de 160.

Fietsers rijden hier altijd op de pechstrook, ,het verkeer "weet" dat, en zot verkeer is er niet..

Alleen soms hebben we pech, dan is er geen of bijna geen strook om pech op te hebben, dan razen de auto's soms wel heel dicht voorbij.

Een 25 km voor Durango, stoppen we bij een restaurant dat ons aanbevolen werd door een dame uit een bio voedingswinkel waar we even halt hielden een eind terug.

Wanneer we onze fiets parkeren naast het terras merk ik dat een niet echt jong koppel interesse heeft in onze tandem.

Terwijl we onze helm uitdoen, onze kleine fietstas van den tandem nemen, komt de man naar ons toe, en vraagt ons hoe en wat etc.

Al snel vraagt hij of we al een slaapplaats hebben in Durango, waarop we nee schudden.

Hij nodigt ons uit bij hen te logeren, ......wij verbaast, euhhh.... aja.... dat zou super zijn.

Hij geeft ons zijn adres, welke ik in mijn gps zet, en na een hapje te hebben gegeten, zijn we op weg naar ons onbekende hotel voor deze nacht. Onderweg nog wel een lekke band gehad, maar al snel komen we aan in Durango, het is ondertussen zachtjes beginnen te regenen. Het is een huis in de rij in "Santa Fe ,pueblo"stijl, beetje Mexicaans zeg maar.

Langs de buitenkant vrij onopvallend, maar binnen één grote kunstverzameling, heel tof ingericht. Ze tonen ons de logeerkamer waar het bed uit de muur geklapt word, we hebben onze eigen badkamer en toilet, echt tof! Waar hebben we dit verdient denken we.

Jim is een spoedarts rust, 't is te zeggen, hij werkt nog drie dagen per maand, zijn vrouw JM, werkte vroeger in de financiële sector. Echt vriendelijke mensen, zomaar vreemden uitnodigen, je moet het maar doen....

Ti's de onze tandem die het hem deed, zij rijden zelf ook met de tanden, dat schept altijd een speciale verstandhouding, dat hebben we nog al ondervonden.

We passeren in de namiddag nog langs een fietsenwinkel waar ik een nieuwe buitenband laat steken.

Als bedankje nodigen we hen uit om 's avonds met ons te gaan eten. Jim kan mee maar zijn vrouw heeft al een afspraak met vriendinnen.

Met ons drie dan maar, we gaan met de Porche van de vrouw des huizes, Doris met haar korte beentjes kan er net in vanachter. We eten zeer lekker in downtown Durango, wanneer we buiten komen een hevig onweer, dan zijn we hier al gewoon ondertussen.

We slapen al muizen in het meel, 't was een lange rit.

 

Dag 15, maandag 23 aug

 

Om acht uur verlaten we de mooie van woning van Jim en JM., nog even een foto ter herinnering en we zijn op weg.

Ontbijten deden we er niet, alleen een tas koffie, ze tonen ons de weg naar "bread", een lekkere bakkerij hier vlakbij.

Daar slaan we onze voorraad in voor de dag, buiten drinken een paar mannen koffie, die geven ons nog wat tips om veilig tot in Pagosa Springs, onze volgende bestemming te geraken. We doen een kleine omweg waardoor de drukke 160 een stuk kunnen ontwijken. Hiervoor moeten we wel een klim van 6 km overwinnen, we kunnen niet alles hebben. Na 40 km komen we dan toch op de 160 in Bayfield. Aan het tankstation vullen we onze bidongskes nog eens goe, en dan we voor nog een 65 km, lang de soms te drukke 160.

De wind hebben we mee vandaag, 't mag eens meevallen ook...;)

Halverwege komen we aan soort cafe, waar we kunnen een kleinigheid eten ook, het is terug een "Steinerachtige Bio" tent, ze serveren lekkere gezonde kost...maar moet dat niet zijn.

De laatste 10 km nog zien we in de verte zeer zwarte wolken, we ontsnappen er niet aan, al gauw zijn we kletsnat, maar 't is niet ver meer nu, dus we rijden door tot aan in het centrum van Pagosa Springs, daar is het hotel waar we willen logeren, en is nog plaats. Er zijn hier 18 natuurlijke kleine baden, met warm water, natuurlijke warmwaterbronnen.

Dit doet deugd na alweer een lange fietsdag.'s Avonds een lekkere steak, zoals je ze bij ons niet vind, onze naftbak is weer vol.

 

Dag 16, dinsdag 24 aug

 

Voor acht uur zitten we in alweer een lekkere bakkerij, verse ciabata broodjes te eten. We verlaten Colorado en fietsen naar Chama, da's een kleine dorpje in New Mexico, 80 km verderop. Een niet zo moeilijke tocht op papier, maar met onze bagage is elke tocht zwoegen. Plat is hier onbekend, 't is altijd op of af.

Ongeveer halfweg eten we onze overblijvende ciabata's op in Chromo, ik dacht dat dat een dorp zou zijn, maar 't was 1 hangaar, met benzinestation, en een winkeltje waar een levensmiddelen kon kopen. Da's meteen het enige wat we onderweg zien, naast hier en daar een "ranch".

Doris krijgt een klopke van de hamer op 10 km voor we er zijn.

Eens in Chama zoeken we iets te eten, er is niet veel keuze, piepklein dorpje. Bij het visitor's center gaan we info vragen over de B&B die hier zijn, het zijn er maar twee, we kiezen de tofste er uit. Een vriendelijke dame, Mary laat ons haar kamer zien, perfect, we blijven. Niet veel later giet het alweer bakken water, summer storm....we kennen het al.

 

 

Dag 17, woendag 25 aug

 

Vandaag willen we tot in Taos geraken, er is maar 1 probleem, het is ongeveer 150 km, dus te ver om in 1 dag te fietsen,'t is te zeggen mét onze bagage, en onderweg, ergens halverwege is er trouwens geen slaapgelegenheid, eigenlijk is er niets, gewoon natuur.

Bijkomstig, maar niet onbelangrijk, er moet een bergkse overwonnen, de "ske" mag eraf, want te top ligt op meer dan 3000 meter, da's 1000 meter hoger dan Chama, waar logeerden. De bazin van de B&B vind het geen probleem om ons naar de top van de bergpas te brengen, onze tandem past zonder problemen in haar GMC Suburban, een dikke Jeep met een kofferruimte, de grootte van een doorsnee studentenkot in Gent...;)

Doris zie je bijna niet zitten op de achterbank. Na het "self made breakfast" van de vriendelijke Mary, zijn we op weg, en rond 10 staan we 50 km en 1000 meter hoger om da afdaling aan te vatten, nog gauw een "fotoke", en we zijn weg.

We bevinden ons in een vallei geeft Mary nog mee, dus hier en daar een klimmetje mogen we nog verwachten, en ze heeft gelijk ook.

Na 50 km, ergens halverwege, komen we aan in Tres Piedras, een "ghost town" blijkt, want er is geen levende ziel te bespeuren. Op een kruispunt met een andere weg, staat een moderne cowboy, ttz, dikke Jeep, enorme aanhangwagen met gezadeld paard erin. Aan hem vragen we waar we ergens water en iets te eten kunnen vinden....hij glimlacht, nergens in een straal van 50 km zegt hij.

Ik kan je wel water geven zegt hij, wat we met veel dank aannemen. Nog 1 reep en twee koeken hebben we, hiermee zullen we moeten redden tot in Taos.

Nog 50 km te gaan, en volgt eerst een kaarsrechte weg, van meer dan 30 km, in een enorme vlakte, er is weinig verkeer, en als er al eens een auto langsrijd, is het heel voorzichtig....zotte chauffeurs zien we hier zelden. Eén bocht op km 30 en nog een bocht op km 40 en in de verte ziet we Taos liggen. Gelukkig zakken we constant, want met terug al wind op kop zou het een zwaar ritje geweest zijn. Ons gemiddelde van 23 per uur, bewijst dat we veel meer bergaf dan bergop gereden hebben. Na bijna 100km, en bij een staalblauwe skyline komen we aan in Taos, een zeer gezellig dorp in New Mexico. Het is gekend om zijn talrijke kunstgalerijen, het ademt Mexicaanse invloeden, de huizen, de mensen , alles. Op aanraden van Jim uit Durango logeren in een zeer toffe B&B, Casa Benavides.

We zijn moe en steken niet veel meer uit de rest van de dag....

 

Dag 18, donderdag 26 aug

 

 

Net al in iedere "toer", ook bij ons een rustdag.

Eten (te veel), lezen ( mama is verslaafd aan Stieg Larssen), naar Prison Break kijken, (waar we ondertussen beiden aan verslaafd zijn), veel meer doen we niet vandaag.Taos is een leuk plaatsje om rond te kuieren, veel steegjes met winkeltjes, vooral kunstgalerijtjes.

We gaan voor de tweede keer naar hetzelfde restaurant, ze hebben er de lekkerste Cesar salade ooit, aan tafel klaargemaakt !

Da wast, meer is er niet te zeggen over deze korte rustperiode.

 

 

 

Dag 19, vrijdag 27 aug

 

Nog drie dagen om in Albuquerque te geraken, een dikke 200 km. Er zijn twee routes, een vlakke drukke weg, en een rustige mooie weg met een "colleke", allez een paar "collekes" erin...

We gebruiken ons verstand en kiezen de moeilijkste weg.

Voor 7 u zitten we al aan het ontbijt, er zit een jongeman aan de tafel naast ons.

En vrij jonge gast, hij spreekt ons aan, hij ziet dat we fietsers zijn, dit komt vooral omdat we onze koersbroek aan al hebben denk ik...;)

Zoals altijd als je met Amerikanen kennismaakt, weten we na 10 minuten de helft van zijn leven....hij is hier voor een maand, herstellende van een operatie, deed vroeger triatlons, heeft in Dallas een ontwenningskliniek voor rijke mensen, en zijn nieuwste passie is zijn Porsche Turbo. Is ooit al in Belgie geweest, kent het Atomium en weet dat wij mayonaise op onze frieten doen.......(schaterlacht wanneer hij dit laatste verteld)

't Is gene stoefer, 't is wel nen echten, zoals wij dat zeggen.....

Jammer dat je vertrekt zegt hij, anders gingen we eens een leuke rit doen met de Porsche.

Wanneer we buiten onze tandem aan het "laden" zijn, komt hij aangereden met zijn spierwitte Porsche.

Ik neem een paar foto's en hij wil me persé in zijn auto krijgen, al was het maar voor 2 minuten, om eens te laten voelen hoeveel kracht zijn monster heeft.

We staan wel klaar om te vertrekken, maar ik wil niet onbeleefd zijn en stap toch in voor een zeer kort ritje aldus hijzelf.

't Is nog vroeg, dus er is geen verkeer, na het uitrijden van de parking, draaien we de rustige kant van Toas op....even verder zet hij "het kot open", niet te doen hoe dat ding optrekt....hij doet wel niet gevaarlijk, even verder draait hij terug richting B&B, en geeft nog een plankgas. Zijn auto is getuned naar 600 pk zegt hij, ik geloof het 100 %..., 600 pk op mijn bijna nuchtere maag, dat heeft wel effect....;)

Nadien geeft hij ons zijn adres, wanneer we ooit Dallas zijn, mogen we bij hem gaan logeren.....American hospitality heet dit...!

Met veel minder pk's rijden we met de tandem de parking af op weg naar onze volgende bestemming....

Na een paar km drukke weg, slaan we linksaf richting Chimayo.

Een gans eind op en af, dan het colleke, nadien nog veel op en af, plat is nooit bij, 't is téén of tander.

De laatste 15 km zijn wel bergaf....

We eindigen met 80 km en 1000 hoogtemeters, aan het Hacienda de Chimayo, een toffe B&B.

Er rechtover een goed restaurant, veel meer is hier niet te beleven.

Een rustige namiddag, beentjes laten herstellen van al het klimwerk.

 

Dag 20, zaterdag 28 aug

 

 

Ontbijten kan hier in Chimayo pas om 8.30 u , veel te laat voor ons, we zijn al onderweg om 7 u.

Langs rustige glooiende wegen rijden naar een onvermijdelijke drukke weg die met een ruime boog langs Santa Fe brengt, ons eerste plan om in Santa Fe te logeren volgen we niet, anders geraken we nooit tijdig in ABQ.

De wind blaast, hoe kan anders.....op kop.....;)

Ten zuiden van Santa Fe komen op "de 14" da's de oude weg naar ABQ, ook Turquoise trail genoemd.

De weg loopt evenwijdig met de interstat 25, de autostrade zeg maar.

Ons einddoel is "Madrid" , de klein dorpje waar de tijd stil is blijven staan.

We vinden een kelderappartement, het is van een koppeltje die een souvenierswinkel hebben. Er zijn veel toeristen in het dorp, en talloze kunstgalerijtjes.

Het oogt allemaal cowboy en hippieachtig.

Niet veel later ook niet de zomerstorm die we al goed kennen ondertussen. We eten in del locale tent, we zien er figuren die tot de verbeelding spreken, allen mensen van hier, 't is hier zaterdagavond,hun avondje uit denken we.

 

Dag 21, zondag 29 aug

 

Onze laatste fietsdag vandaag, al om 7 u verlaten we Madrid. Iets mindere dan 1 km "out of town" ontbijten we bij twee cowboy's die in een "platen kot" een café openhouden. We eten "french toast" , dat is wat wij kennen als gewonnen brood.

Het zijn twee vijftigers, echte cowboy's, enkel het paard ontbreekt.

Ze vertrouwen ons toe, dat Madrid de "marihuana hoofdstad van New Mexico is.... "dat zeggen we normaal nooit tegen toeristen"....

In Madrid kent iedereen elkaar, er is geen politie, nooit grote problemen...alle de sherriff uit een nabijgelegen dorp komt soms eens langs. Het grootste deel van de bevolking bestaat uit hippies. Er komen ook veel motorrijders langs, vooral in 't weekend.

Tegen acht uur zijn we op weg, eerst een stevige klim om Madrid uit te komen, nadien glooiend, schitterend weertje, alles zit mee....

Na negen uur, zien we de eerste moto's passeren, het zullen er tientallen zijn eer we in ABQ zijn.

Onderweg stoppen we om te ontbijten, we zijn al meer dan halfweg, 't is 35 graden ondertussen.

Het "Turquoise trail', of de "de 14", zoals de weg heet loopt op ze'n einde naarmate we ABQ naderen, het laatste stuk rijden we op de legendarische "route 66", inde verte zien we de stad liggen, we dalen naar 1600 meter, en deze ochtend waren we nog op 2300 meter.

Via Central av. rijden we de stad binnen. De B&B waar we afspraak hebben is enkel één zijstraatje hiervandaan. Het is nog geen 14 u, we zijn er al.....die laatste rit ging snel.

We eindigen onze fietsvakantie met 1012 km op de teller.

De eigenaar van de B&B is ook een fietser, zijn zoon ook, maar zijn vrouw niet echt. Onze tandem spreekt hen aan, ze doen er een testritje mee.

Nadien demonteer ik de tandem en gaat hij de doos in.

 

Dag 22, maandag 30 aug

 

Na het ontbijt trekken we de stad in, downtown, old town, uptown.....AQQ is leuk maar op één dag zien je er niet veel van.

In Old Town is Disney opnames aan het maken voor een film die volgend jaar uitkomt "Lemonade Mouth". Ook in de B&B waar we logeren doen ze opnames voor dezelfde film, is het huis ernaast eigenlijk, maar da's van dezelfde eigenaars. Wij logeren in "The Spy House", een huis met geschiedenis, hier werden ooit plannen gesmeed ivm de atoombom.

Eigenlijk misten we onze fiets vandaag, het had veel makkelijker geweest om ABQ te bezoeken, stappen is veel vermoeiender.

Nog een laatste lekkere steak ' s avonds en het zit het hier op....

 

Dag 23, dinsdag 31 aug

 

Om 6 u zijn we al op de luchthaven, inchecken is zeer vlot gegaan, we hebben niet moeten betalen voor de fiets...vergeten..? Wij klagen niet....;)

homeKNOPlOGO1