Zaterdag 15 okt, vandaag is Doris’ buiksysteem  niet echt ok. Beetje dezelfde symptomen als ik twee dagen geleden, maar in mindere mate, hopelijk wordt dit niet erger. Bij het ontbijt ontmoeten we opnieuw twee ‘nieuwe’ Belgen, ze komen uit Dadizele, en komen ook ‘Croccen’. De één is fietsenmaker en heeft zijn vrouw meegebracht, de andere is een boekhouder zonder vrouw, die zal het té goed uitgerekend hebben, wat het kost mét en/of zonder vrouw naar hier te komen. Die mensen hebben wel een probleem, hun fiets én bagage waren er niet bij op de luchthaven. Die stonden hier gewoon in hun kleren waar ze thuis, twee dagen geleden mee vertrokken zijn, je zou van minder beginnen zweten. Mike Mulkens, derde plaats Croc Tro 2010, zat op hetzelfde vliegtuig, en had het hetzelfde probleem. Hun bagage zou gelukkig nog diezelfde avond aankomen Voor ons staat een laatste ritje met de tandem staat op de planning, het is gewoon even ‘losrijden’,  onze karma terug op 100% zetten….;). We fietsen vanuit ons hotel naar de voet van de startklim, dat is ongeveer 10 km. De klim kennen we al en doen we niet vandaag, onze benen niet onnodig meer belasten nu. Terug naar ’t stad, nog even een foto aan de zee waar we een opmerkelijk bord zien, ‘opgepast voor krokodillen’, nooit gedacht dat die ook in de zee voorkwamen.
Op de Esplanade eten we iets en hopen we de andere deelnemende tandem, het Italiaans duo eens te ontmoeten..  Regelmatig rijdt er een mountainbiker voorbij, als het een Croc deelnemer is herken je ’t meteen, meestal mager, haarloze benen, perfecte fiets, etc….Even later komt er een roze tandem langs met twee stoere binken erop, dit moeten ze zijn. Ze rijden voorbij, maar zien ons niet. Wanneer ze even later terugkomen roep ik op hen ‘Il tandem Italia’, da’s hun team naam, waarna ze stoppen en een praatje komen maken. Het zijn twee sympathieke mensen, de ‘captain’ (vooraan) iets ouder als de ‘stoker’ (achteraan), beiden voorzien van een ‘goei koppel’ benen, dat zal geen partij voor ons worden vrees ik…;) We ‘scannen’ mekaars speelgoed als kleine kinderen, hun roze ‘machien’ is piccobello in orde, maar ons ‘machien’ ook ! Dus hieraan zal ’t ni liggen. De rest van de dag platte rust.

Benieuwd naar meer?