Zonder kettingen……..

Donderdag 16 juni

Vandaag onze koninginnenrit(je), we fietsen naar het hoogste punt op Kefalonia, dat ligt op 1680 meter boven de blauwe zee in het Ainos National Park. Met de hulp van de gps maak ik de kortste route naar de top, maar is dit wel de beste route……? We fietsen om 9 u weg uit Argostoli om de warmte te ontlopen, wat eigenlijk belachelijk /onmogelijk is, want het is op dat moment al 30°C. In de Belgische kranten lezen we hoe en wat je kan doen aan +30°C temperaturen, hier doen ze dat pas vanaf 45°C denk ik…..

We hopen op snelle verkoeling naarmate we stijgen. Na 15 km stoppen we al een eerste keer in een klein bergdorpje, waar we ‘housemade limonade’ drinken, het is op dat moment al 39°C. Na een tijdje belanden we op een gravelweg, ik zie op de gps dat er verschillende haarspeldbochten volgen, de eerstkomende kilometers. We denken, ‘t zal wel snel asfalt of beton worden maar dat blijkt een utopie te zijn. Een paar bochten verder zijn we al te ver om terug te keren. De losliggende steentjes in combinatie met de hellingsgraad dwingt ons af te stappen en te voet verder te gaan. Ik zie op de gps dat dit wegje straks samenvloeit met een grotere weg, we hebben dus perspectief. Het asfalt welke hier ooit zal bereden worden moet nog gemaakt worden, dat is duidelijk. Waarom zijn wij hier dan …..? Omdat het op de gps vooraf niet te zien welke de ondergrond het gaat zijn……soms gebeurt dit in gps-land

Dit was de kortste weg naar de top, en daarmee basta, denkt de gps wellicht. Eens terug op het asfalt vervolgen we de weg naar de top. Na een paar km, nog een laatste afslag. Is het einde in zicht vragen we ons af…? Het is nog 7 km van hier. Even verder fietsen we langs een bord waar sneeuwkettingen op afgebeeld staan, we kennen ze uit Oostenrijk en Zwitserland maar hier, in het land van zon, zee en fetakaas is dit bord we het laatste wat we verwachtten. We fietsen even later voorbij de officiële ingang van het Ainos nat. Park. Heel af en toe passeert er een wagen, allen huurwagens met telkens 2 toeristen, meestal een koppeltje. Locals doen dit niet vermoeden we, of hebben het gedaan bij de opining toen het lintje van de antennes werd doorgeknipt. Het is constant klimmen, de temperatuur is al gezakt naar een comfortabele 25 graden. Onze fietstrui die al opengeritst is vanaf km 1, is/ was al kletsnat, onze koersbroek van ‘t zelfde. Zweten is gezond las ik deze ochtend in de krant, wij zijn dus goed bezig.

Gelukkig hebben we een droog fietstruitje bij én een windstopper om straks naar beneden te fietsen. We tellen de km’s af, veel meer dan bomen zien we niet, maar de top, die moéten we zien. Na 30 km, vanop zeeniveau bereiken we de top. Het is wat bewolkt, mistig, er staan gigantische antennes, die van beneden leken op naalden met bolletjes erop. Nu staat we er vlak onder. De prachtige vergezichten waar we op hoopten, zien we niet. De mist en de bomen belemmeren dit. Onze droge kledij is een zegen, al snel bollen we zonder inspanning de berg af, dit is de beloning voor het klimwerk. Na een paar km afdalen zijn we ‘uit de bomen’ en hebben we uitzicht op de zee en de valleien. We nemen nu de weg die we voor de klim ook hadden moeten kiezen en laten het gravelgedoe links liggen.

Benieuwd naar meer?