‘big worries’ vier dagen voor de start

Sinds gisteren zijn we terug in Cairns. Eerst de tandem nog eens gekuist, hij  staat perfect in orde nu  Vanavond hebben we afgesproken met Bruno Naessens,

‘ t is de eerste (mede)deelnemer die we hier gaan ontmoeten. We kennen elkaar enkel van ‘op internet’, (nog) niet persoonlijk. Afgesproken aan de Mcdonald’s, op de Esplanade,  de boulevard vlak naast de zee, zo ‘ n beetje dé ontmoetingsplaats in Cairns. Echt missen kunnen we hem niet, met zijn net geen 2 meter lang,  kunnen we er niet naast kijken. In één van de vele restaurants iets verderop eten we een kleinigheid en wisselen we onze hoe,wat en waarom’s uit. Hij verbleef eerst in Sydney, op bezoek bij zijn broer, en sinds drie weken in Cairns, ‘woont’ in een oud busje dat hij kocht en waarmee hij na de wedstrijd verder door Australie zal trekken. Zijn fiets, welke meer waarde heeft dan zijn ‘huis op wielen’, staat in het busje naast zijn bed. Toffe babbel gehad, we nemen afscheid en zien mekaar terug aanstaande maandag, wanneer alle deelnemers om 15 u verwacht worden op een algemene ‘riders info’ in een hotel hier vlakbij.

’t Is na 23 u eer we op bed liggen, maar niet voor lang, om 1 u ‘ s nachts later word ik wakker, badend in het zweet, met hevige buikpijn. Ik besef niet goed wat me overkomt, ik ben kotsmisselijk. Waarschijnlijk was de seafood spaghetti die ik gegeten heb niet echt OK. Na een uur kronkelen is alles eruit gekomen, dat was een echte verlossing. Meteen nadien voelde ik me veel beter en heb ik terug de slaap kunnen vatten. Toen ik deze ochtend wakker werd, voelde ik me zo slap als een versleten spons, mijn ganse lichaam deed zeer, vooral spierpijn. De misselijkheid is wel veel beter. Gelukkig heb ik een halve apotheker/verpleegster mee, die weet wat moet innemen. Ontbijt, daar heb ik écht geen zin, maar ik verplicht mezelf iéts te eten, anders ga ik me nog slapper voelen. Bij ’t ontbijt, zien we twee jong gasten, met geschoren benen, dit moeten ook fietsers zijn, denken we. Al snel vangen we een paar woorden op, en ja, het zijn twee streekgenoten, zo blijkt. Uit Merchtem en Itterbeek, gisteren aangekomen en ze vragen ons hoelang het gaat duren, die jet-lag…..een week dus, net zoals wij, ze zullen net op tijd ‘klaar’ zijn. De rest van de dag kom ik niet uit bed, enkel  ’s middags een beetje rijst met soep, alles blijft binnen. Op dit moment is het 17 u en kan ik al wat rechtop zitten, en deze tekst typen, da ’s al een verbetering vergelijken met deze voormiddag, maar het zweet breekt me geregeld uit, Doris vermoedt dat ik buikgriep heb. Gelukkig moeten we hier niet echt nog ‘iets’ doen, gewoon uitzieken nu en hopen dat ik aanstaande dinsdag gezond kan starten.Hoe de ventilator in onze kamer er uitziet vergeet ik in elk geval niet meer…….

Benieuwd naar meer?