Crocodile Trophy 2011

Het is zondag 1 oktober en eindelijk is het zover, we vertrekken naar Australie. Vier vluchten brengen ons ‘Down Under’.

Brussel-Frankfurt, Frankfurt-Singapore, Singapore-Darwin, Darwin-Cairns, alles samen ongeveer 22 vlieguren.

Bij aankomst in kuststad Cairns zijn we redelijk ‘choco’, maar we verwachtten niet anders. Wanneer we in de luchthaven onze fietsdozen op de bagageband zien liggen voelen we ons op slag al veel beter, alles is ongehavend aangekomen.

Nog even laten ze de drugshonden los op onze dozen en tassen, maar zonder resultaat. Zouden ze bij het zien van  fietsers denken aan verboden producten misschien ….?

Voor ons lichaam is het op dit moment nacht, maar de locale tijd is 9 u, dus  acht uur verder. Dat nachtgevoel moeten we verdringen en gewoon gans de dag wakker blijven…

Een moeilijke nacht volgt, slapen lukt niet, kangoeroes tellen helpt amper, het is (te) snel woensdag 4 oktober. In de stad gaan we naar Oliver van  Trinity cycles, naar wie we een paar weken geleden twee dozen (samen 35 kg !) hadden opgestuurd. Het grootste gedeelte van dit pakket moet niet meer terug naar Belgie, want bevat vooral eten, nee gene konfituur of Luikse siroop…..;), maar sportrepen, gellekes, dorstlesser/poeder etc….Dit deden we vooral om extra kg’s uit te sparen op het vliegtuig, want voor iedere kg extra, vragen ze omgerekend 40 euro, wat belachtelijk veel is.  Onze eigen Bpost deed het vergeleken voor een prikje. We gaan ook even langs in het postkantoor van Cairns om info te vragen over postpaketten  versturen naar Europa, zodat we ’t zelfde kunnen doen wanneer we terug naar huis gaan. Hier is’t wel al een serieuze prik, vergeleken met Bpost.

Diezelfde dag spoken we niet veel meer uit, we zijn nog steeds ‘Nutella”. We spraken toevallig met een Zwitsers koppeltje, het duurt minstens drie dagen eer je op je positieven bent, aldus hen…wij zijn dus voorlopig nog even negatief.

Donderdag 6 oktober al, vandaag dozen openmaken en tandem monteren, alles is eruit gekomen zoals het erin gegaan is, da’s dus al een stressfactor minder….

 Dat de Bpost dozen goed aangekomen waren wisten we sinds gisteren al, alleen wat er binnenin de doos gebeurd was wisten we toen nog niet…

Bij het openmaken bleek er een zak met dorstlesser/poeder opengescheurd. Het poeder zal letterlijk overal op en onder en tussen….. Op zich niet zo erg maar waarschijnlijk door de vochtigheid op het vliegtuig is dat poeder beginnen te klonteren en vooral plakken. Dan maar de badkuip laten vollopen en alles afgewassen…..binnen en buitenbanden, sportrepen,fietspomp, werkelijk alles hing vol met de smurrie….en dat die smurrie normaliter in onze maag terecht komt !

Na de ‘afwas’ maken we ons klaar voor een (test)rit met de tandem. We hebben de GPS tracks van de westrijd, we zitten niet heel ver vanwaar de eerste rit passeerd, en besluiten die te gaan verkennen. Onderweg even de Autralische bananen proeven….

 Eerst 20 km vrij vlak, dan volgt een klim van 16 km, deze klim is de officiele start van de wedstrijd, de eerste 12 km zullen we in groep de stad Cairns uitrijden. Op deze klim zullen de grote jongens niet wachten op ons vrees ik……;)

Vandaag heel rustig de berg op, het is bewolkt en ongeveer 25 graden, naarmate we stijgen zakt de temperatuur geleidelijk naar een comfortabele 20 grdn. Amper 2 auto’s zien we, het is een groot verschil met ‘beneden’ aan de kust.

Ondanks het feit dat we een aan mountainbike wedstrijd gaan deelnemen, verwachtten we niet direct zo’n lange asfalt klim, al zal niemand klagen hierover weten we nu al, na een paar etappes zullen onze botten en benen (en konten)  dromen van dit asfalt…..

Op de top komen we aan bij Lake Morris, van hier begint het off road rijden, verder naar Lake Tinaro, maar da’s voor 18 oktober, de dag waarop alles begint.

We keren terug, en eindigen deze rit met 70 km en net geen 1000 hoogtemeters op de teller. De tandem blijkt in orde…..

Benieuwd naar meer?