Dag 13 : Weldiya-Semera

Pascal wil het niet riskeren in dit hotel te ontbijten, hij nam ons mee naar het Lal Hotel, 500 meter verderop. Daar was het eten ‘te doen’, we zijn niet moeilijk (meer) 😉 . Een ander probleempje was het weer, het regende eerst zacht, nadien pijpenstelen.   Sommigen van de groep wilden niet vertrekken met dit weerde. Pascal stelde voor om nog een half uurtje te wachten wat geen slecht idee was, de weergoden veranderden het geweer van schouder waardoor we onder een grijze maar droge hemel konden vertrekken. Het waren 75 mooie km’s waarbij we met uitzondering van een paar stevige klimmetjes, vooral in dalende lijn naar een meer tropisch deel van Ethiopië afzakten. Ook een andere bevolking, vriendelijker en minder stenengooiende kinderen in deze regio ook wel de Ahmaar regio genaamd. Het lunchpakket was vandaag was een broodje belegt met ei én koude frietjes (!) . Doris moest denken aan het verhaal van een kleuterjuf van bij ons. Zij vertelde dat sommige niet Belgische kinderen koude frietjes in  hun brooddoos meekregen naar ’t school. Ook in Rwanda en Oeganda aten we koude frietjes tijdens de lunch, dat is dus niet ongebruikelijk hier. Even later laden we de fietsen op de vrachtwagen en rijden we een kleine 200 km door een meer woestijnachtig landschap tot in Semera. Het was zeer warm in het busje zonder airco, het mooie landschap maakte dit enigszins wel goed. Het nieuwe hotel Kuriftu vinden was een heuse opdracht. Het is gigantisch groot en in vergelijking met gisteren wel een enorm verschil. Het eten dat we ’s avonds voorgeschoteld krijgen is zeer lekker.

Benieuwd naar meer?