Dag 5.   Alfaiates – Monsanto

….Er rit die door Antonio als ‘high’ beschreven staat dwingt ons al om 8.30 op de fiets. Voor ons twee niet erg, wij zijn meestal vroeg wakker en de Portugezen ontbijten niet echt vroeg, geen ideale combinatie dus. We fietsen door zeer desolaat gebied vandaag, enkel een een dorpje op km 15, waar we een ochtendkoffie drinken. Het meisje van dienst schrikt als ze 10 fietsers tegelijk een koffie of frisdrank moet serveren. Hier een ‘business in de horeca’ bedrijven lijkt me alles behalve winstgevend. We stoppen zo snel na de start omdat we de volgende 30 km niéts gaan zien dan wilde Portugese natuur, tot aan de lunch wil dat zeggen. Het parcours is zeer ruig vandaag, gans de tijd stenen en gravel, sommige beklimmingen moeten we van de fiets, wegens geen tractie meer met het achterwiel. Één van de afdalingen was zo steil en overgoten met stenen dat Doris vanachter riep dat ze schrik had. Dat was geleden van in onze beginjaren op de tandem 😀. Ondanks de 30 graden probeerde ik tevergeefs het hoofd koel te houden, we overleefden de afdaling wel maar ikzelf was er ook maar 80% gerust in, iets wat zij niet doorhad. Alle afdalingen die nu nog zullen komen zijn sowieso minder steil, dat kan niet anders……. Op km 46 staan Bertha en Rui onder boom de lunch klaar te maken, in de schaduw wachten we tot de groep compleet is. Samen fietsen doen we quasi nooit. We zijn allen verschillende type fietsers, op dit parcours valt elk groepje na 10 minuten uit elkaar, best ieder zijn eigen tempo is al gebleken sinds dag 1. Antonio rijd telkens als laatste, zodat hij alle ‘schapen’ ’s avonds de stal in krijgt. Na de lunch nog 20 km tot Mosanto, een stadje, hoe kan anders,  op een heuvel. We fietsen nu door een bos waar hij sinds jaren niet meer kwam, hierdoor gaat hij als eerste rijden en misschien van de gps route moet afwijken. Sommige wegjes zijn misschien dichtgegroeid vreest hij, wat even later blijkt te kloppen. Hij loods ons via een andere weg terug op de gsp track, we moeten we tot twee keer een omheining overklauteren, wat een paar grappige plaatjes opleverd. De laatste 2 km tot aan het hotel zijn supersteil, een met dikke stenen bezaaid geitenpad, we begeven ons duidelijk naar een Middeleeuws stadje. We wisten het vooraf dus we houden onze laatste cartouche voor deze klim. Monsanto is uniek, het is volledig gebouwd uit graniet. De legende wil dat dit het meest Portugese stadje is.  De laatste 300 meter komen we op asfalt en aan het  hotel staan Bertha en Rui ons op te wachten. Ik ben zo ‘nat van ’t zweet’ dat ik begot een pintje drink bij aankomst, één van de weinige pintjes in mijn 52 jarig bestaan. Doris gelooft haar ogen  niet. Ik moet wel toegeven dat ik direct nadien met een cola de biersmaak heb doorgespoeld. 

Benieuwd naar meer?