Dag 9, Moet er nog zand zijn…?

Gisterenavond aten we in  Joe’s Beergarden,  sinds 1991 ‘the place to be’ in Windhoek. Heel gezellige ‘German style’ eettent met een menukaart waar je een kwartier voor nodig hebt om ze te doorgronden. Daarna gegarandeerd nog een kwartier keuzestress en als ze dan uiteindelijk komen ‘openemen’, veranderen we de laatste seconde toch nog van gedacht. Een uurtje later zijn we volgepropt, zelfs een wafel kan er niet meer bij ( volgens Doris) 😐. We kruipen vrij laat onder de wol, maar dat is deze keer niet erg. Deze ochtend is de enige in drie weken welke we kunnen uitslapen en rustig, zittend op een stoel, ontbijten. Om 9 u klaar staan is onze enige opdracht. Het was pure luxe afgelopen nacht, we logeerden in het ‘Klein Windhoek’ guesthouse. Ik vond die kamer helemaal niet klein, ge zou onze tent eens moeten zien. We sliepen zowaar in een echt bed, hadden airco én snel internet. Er was zelf mogelijkheid om onze was te laten doen, allemaal heel plezant na het nomadenbestaan van de laatste week, we hebben zelf even de illusie dat het vakantie is 😀. Wijland & Co zijn om 8 naar de supermarkt vertrokken, ze doen hier in Windhoek inkopen voor 9 dagen (!) want we verlaten de luxe en trekken de komende dagen door het ruige Namibië alwaar de ‘Spar’ nergens te vinden is. Ook gaan we naar enige fietswinkel  in Windhoek, een mooie Specialized concept store trouwens. Ik laat er mijn banden ’tubeless’ maken, voor een appel en een ei blijkt achteraf. Het zijn onze laatste km’s op asfalt geweest, we gaan nu voor meer dan een week op gravel (bij ons beter bekent als gravieje ) en zand fietsen, off road banden zijn dus onontbeerlijk. Doris  gaat ondertussen samen met de rest van de groep nog snel naar de bank om wat geld te wisselen en eventueel wat pintjes/ frisdrank in te slaan. Alle frigo’s/ frigoboxen steken vol, we zijn klaar om te vertrekken. De bus brengt ons een eind de stad uit, de stofferige hoebelbaan voorziet in no time onze fiets van zandkleurige camouflagelaag. Op een beetje stof meer of minder zal het niet aankomen, de afgelopen week was er op de campplaatsen ook altijd al de zanderige ondergrond waar onze tenten op verankerd stonden, in elke kous en onderbroek zit sowieso al Afrikaans zand. Het landschap is totaal anders, in de  verte zien we bergen al opduiken. We houden halt bij een zeldzame boom, waar de tafel opengezet wordt en waar we lunchen. Ondertussen halen we de fietsen van de aanhangwagen en zet de banden op de juiste druk. We rijden vandaag maar 40 km, tot aan lodge Rooibos. We beginnen met een afdaling van 12 km, dit is veel plezanter dan de vlakke ellenlange wegen in Botswana. Wijland verwittigt ons dat er ons hier in Namibië ook ellenlange wegen in de wachtkamer staan, hij zal gelijk krijgen. Den bergaf blijft natuurlijk niet duren, het parcours wordt glooiend, constant op en af zonder lange hellingen, ideaal voor onze tandem. Een vis in het water voelen we ons, waar bij  36 graden wel wat fantasie voor nodig is. Rooibos is een prachtige lodge die we van ver zien liggen, een groene oase in deze dorre woestijnomgeving. Het gras errond is groener dan het voetbalveld van Real Madrid , de watersproeiers draaien op volle toeren. Wij komen eerst aan, we wachten aan de bar naast het zwembad op de rest. De eigenaar is een Namibiër met de Duitse roots, alles hier heeft geschiedkundig Duitse wortels. Dat zagen we ook duidelijk aan de kerk in Windhoek.  Onze slaapplaats is helaas niet deze prachtige lodge, maar 1 km verder op dit reusachtige domein/ boerderij is de campingplaats waar onze tenten zullen opgezet worden. Wanneer ik het heb over een camping heeft dit in de  verste verte niets te maken met wat wij bij ons kennen onder deze naam. In gans Afrika zijn campingplaatsen als deze, ze hebben een gezamenlijke douche/ wc, dikwijls een schaduwrijke plaats voor de tenten en een paar stopcontacten.  Soms is er een restaurant en/ of bar maar dat is eerder uitzonderlijk, net als een sporadisch zwembad.  Op deze plaatsen strijken dan mensen neer zoals wijzelf, maar meestal zonder fiets 😀. Heel dikwijls maar niet altijd zijn het groepjes die rondtrekken met een grote ‘overlanding’ vrachtwagen, da’s een vrachtwagen, altijd 4 maal 4,  voorzien van alle mogelijke campeervoorzieningen. Bij ons nog nooit gezien eigenlijk feitelijk. Hier in Afrika is dit natuurlijk super om te doen, het regent hier maar een paar uur per jaar, als ze geluk hebben. Onze tent staat net naast een omheinde, grasloze weide waar welgeteld 1 enorme struisvogel op staat. Het is een hitsig mannetje dat op zoek is naar een vrouwtje zegt Wijland, onze gids, die toch een kenner is. Verlegenheid staat niet in zijn struisvogelwoordenboek, dat is wel zeker. Hij, ik heb het over struisvogel, staat binnen de kortste keren tot vlakbij ons. Wijland waarschuwt ons niet te dicht te komen, ‘hij pikt uw ogen eruit’ zegt hij. Als geinteresseerd ornitholoog  maak ik meneer de struisvogel onmiddellijk duidelijk dat er met mij niet te sollen valt. Doris legt dit vast op de gevoelige plaat, terwijl ik toch maar voor de zekerheid met 1 oog scheelweg  achter me kijk. Stel dat hij van mijn onoplettendheid gebruik maakt om met zijn brede bek naar mij uit te halen, de kans is niet ondenkbaar dat hij mijn niet meer zo weelderig behaarde kruintje definitief uitdunt. We eten onder wel duizend sterren een heerlijk pastagerecht dat Wijland voor de eerste keer klaarmaakt probeert hij ons wijs te maken…….

 

dsc02178

Benieuwd naar meer?