Goodbye Maria, goodbye Assos.

Dinsdag 14 juni

Onze wegen scheiden, voor een laatste keer fietsen we nog verder door naar het noorden, naar Fiskardo. Dit is het meest noordelijke punt van Kefalonia. De afdaling van gisteren is vandaag onze eerste en enige kwelling. Opwarmen zit er niet in. We starten met kouden beenspieren, twee bochten verder hebben we al een hoofd, de kleur van een gekookte kreeft. Het is amper 10 u en al 35 graden. De weinige mensen die passeren glimlachen vanuit hun auto, die vragen zich wellicht af, wat er plezant aan is.

In 1953 heeft een enorme aardbeving de Ionische eilanden ( Ithaki, Zakynthos, Lefkas en Kefalonia) getroffen. Het grootste deel van het eiland werd verwoest, Fiskardo bleef wonderwel gespaard.

Na de startklim gaan we vooral bergaf, naar zeeniveau. Regelmatig fietsen we langs fel gekleurde bijenkasten. Griekse honing blijkt befaamd, gekend te zijn. Het is een korte rit vandaag, amper 22 km. De dorpjes liggen soms te kort bij elkaar en veel omwegen kan je op dit, toch vrij compacte eiland niet maken. De hitte zorgt ervoor dat we het niet erg vinden om eens een korte fietstocht te maken. Zijn wij hier een maand te laat, of is de zomer hier een maand te vroeg…?

Dit is het meest pittoreske dorpje welke we hier al bezochten. In het haventje meren de meest uiteenlopende boten aan. Mocht mijn hobby schilderen zijn, ik nam meteen mijn penselen😏.

‘s Avonds eten we bij Tassia,de oudste restaurant van Fiscardo. Het is gelegen vlakbij de haven. De booteigenaars aperitieven op twee meter van ons vandaan. Gelukkig hebben we gereserveerd, het is compleet volzet. De kok blijft een personality te zijn in Griekenland, een beetje een Griekse Jeroen Meeus…..

Benieuwd naar meer?